| Folk België (Vlaanderen) |
Volksmuziek op alle feesten Volksmuziek op eigen wijze voor alle gelegenheden !!!! Deronderuit staat ervoor bekend vooral traditionele Vlaamse en Europese dansbare volksmuziek te brengen op eigen wijze met traditionele instrumenten als trekzak, draailier, Vlaamse doedelzak, boombas, gitaar, concertina, enz
. Ze passen hun programma aan naar het doel van het optreden: Balfolk, Concert, luisterprogramma met eventueel uitleg over de instrumenten, randanimatie, achtergrondmuziek , enz
http://www.deronderuit.be
The Swigshift Keltische Folk. Traditionele en eigen nummers
in een akoestisch modern kleedje, gebracht door een 6-koppige formatie.
Instrumentarium: Harp, bouzouki, viool, zang, flute, low en tin whistles, uilleann pipes, gitaar, accordeon, akoestische bas, percussie, didgeridoo en bas pedals.
http://www.swigshift.com
Snakes in Exile Met een basisinstrumentarium van accordeon, gitaar en bas brengt Snakes in Exile sinds 1993 een repertoire dat bestaat uit Ierse en Schotse folk, rijkelijk aangevuld met eigen werk en klassiekers uit andere genres. Snakes in Exile is dus geen klassieke folkgroep, maar een gezelschap met een eigen geluid dat voornamelijk gekenmerkt wordt door driestemmige vocale harmonieën en ambiance.
Dit geluid werd voor het nageslacht bewaard op drie eigen CDs. 'Songs and Salads' was er in 1996, twee jaar later verscheen 'Second Skin' en 'Merrily Polluted' kwam uit in mei 2002. Werk van Snakes in Exile is ook te vinden op intussen 5 verzamel-CDs waaronder de Radio 1 - compilatie 'Folk!' en de Dranouter verzamelaar 'Folk in Vlaanderen 2000'.
De Snakes zijn steeds minder te zien in café's en steeds vaker op festivals en grotere gelegenheden, ook in het buitenland. Enkele hoogtepunten: Het Suffolk and Good Folkfestival, het Cambridge Folkfestival en het Ely-festival (UK), het Folkwoodsfestival en het Doe-dans-festival (Nl), Rock Affligem, het Dranouter Folkfestival, het Labadoux-folkfestival en 'Broodje Club' in de AB (B). De groep speelde ook twee clubconcerten voor het Radio 1 programma 'Rang 1'. Snakes in Exile komt voor op playlists van radiozenders in Vlaanderen, Nederland, Duitsland, Canada en Alaska. In 2002 zijn de Snakes voor de tweede maal te gast op het Dranouter Folkfestival.
De naam van de groep, Snakes in Exile, slangen in ballingschap, is geïnspireerd op een Ierse legende die vertelt dat St. Patrick bij de kerstening van Ierland alle slangen zou hebben verjaagd. Tot op heden zijn er op het groene eiland inderdaad geen slangen te vinden.
Oorspronkelijk een trio werd Snakes in Exile in 2000 een kwartet door de komst van Gette De Deken als vaste drummer.
Snakes in Exile zijn nu:
Peter Van Aken
: zang, accordeon, bodhran
Gert Meulemans
: zang, bas
Luc Baillieul
: zang, gitaar,bodhran
Gette De Deken
: drums, bodhran, conga
http://users.skynet.be/fa357376/
Orbál Orbál is a group of nature-inspired youngsters with different musical backgrounds (folk, gipsy, jazz, oriental, atonal, experimental, rock, pop) who try to cross the borders of the land of Vegetables - which is traditionally schemed music - to make you dance to their own compositions in an atypical way, forming circles, couples, lines and squares on the dancefloor which is on green fire.
http://myspace.com/orbal
Naragonia Pascale Rubens en Toon Van Mierlo vormen samen het duo Naragonia. Pascale volgde aanvankelijk een klassieke opleiding viool, maar werd later verliefd op de diatonische accordeon. Ze speelt bij Griff en Musaraigne en geeft daarnaast ook les en stages (Borzée en Heksenketel). Toon startte in 2000 met uillean pipes en leerde al snel daarna een hoopje andere instrumenten kennen (doedelzakken, hobo, klarinet, sopraansaxofoon, diatonische accordeon,
). Naast Naragonia speelt Toon in Göze, Floes en Embrun. Hij geeft les doedelzak en les diatonische accordeon aan de Ward de Beerschool te Antwerpen.
Deze groep krijgt zowel van de balfolk-liefhebbers als van de mensen bij Radio 1 lovende commentaren! Reeds tweemaal speelden ze een live-sessie op de radio: tijdens de Gentse Feesten van 2004 en in de gezamenlijke radio-uitzending van Radio 1 & Rtbf in 2005. Ook in het buitenland wordt Naragonia gesmaakt: zo speelden zij reeds verschillende malen in Frankrijk, Nederland, Duitsland, Portugal en Engeland.
Naragonia ontstond spontaan in de zomer van 2003, op het Andanças Festival in Portugal. Velen zijn ervan overtuigd dat zij nog een héél mooie toekomst voor de boeg hebben!
http://www.naragonia.be/index2.html
Michel Terlinck Trio Voor Michel Terlinck, bouwkundig tekenaar (°1959), is muziek een vrij late roeping. Op zijn veertiende begint hij op eigen houtje piano te spelen en er muziek voor te schrijven. Hij ontdekt in deze periode de pianomuziek van Frédéric Chopin wiens werken en leven hem uitermate boeien.
Hierdoor raakt hij bezeten door alles wat met de piano te maken heeft. Vanaf zijn 20ste volgt hij een klassieke opleiding notenleer, piano, muziekgeschiedenis en harmonie aan de muziekacademies van Leuven en Antwerpen. Dit leidt in 1986 tot twee pianorecitals met eigen composities. Ook het orgel trekt hem aan waardoor hij gedurende drie jaren orgel speelt tijdens eucharistievieringen.
In 1982 wordt hij door de Leuvense volksdansgroep Reuzegom gevraagd om hommel te spelen tijdens één van hun buitenlandse reizen - toen naar Galicië en Portugal. Dit had hij voordien nog nooit gedaan en een hommel kende hij nauwelijks. Op deze manier komt hij voor de eerste keer in contact met de hommel en de volks(dans)muziek die voor hem nieuwe muzikale perspectieven opent. Bij het medebegeleiden van de volksdansen raakt hij vertrouwd met het stramien van deze muziek waardoor de eerste composities voor de hommel ontstaan.
Op dit moment bouwt hij op aanraden van een vriend zijn eerste hommel. In Antwerpen zet hij tot 1993 het hommelspelen verder bij de muzikale begeleiding van de dansgroep Lange Wapper.
Stilaan wordt de hommel zijn passie. Hij specialiseert zich in het bespelen en het bouwen ervan en schrijft er aangepaste muziek voor. Zijn spel brengt hem tot lesgever in de Jeugdmuziekschool Ward De Beer te Antwerpen van 1989 tot 1992. Dit inspireert hem tot het uitgeven van een handleiding voor het bespelen van de hommel. Later werd hij in 1993 en 1994 gevraagd als lesgever voor gevorderde hommelspelers op de jaarlijkse Stage Volksmuziek te Gooik en in het Triviaal Kunstencentrum t Eynde te Belsele.
Michel Terlinck is voortdurend op zoek naar nieuwe mogelijkheden op zijn instrument. Hij merkt al snel dat de hommel beperkingen heeft die hij als bouwer stap voor stap opheft. Dit wordt ook zijn kracht. Hij breidt het instrument uit door meer frets op de toets te plaatsen - wat meer tonen en melodievorming toelaat - en vermeerdert het aantal bourdonsnaren die door hun begeleidende klank het instrument zijn karakteristieke klank geven. Zo bouwde hij in 1999 een zeer grote hommel in een lage stemming (si) met, naast de vier melodiesnaren, veertien bourdonsnaren, alle verschillend gestemd. Dit laat hem toe niet alleen de melodieën te begeleiden maar ook individueel spel op deze snaren uit te voeren, wat zijn hommelspel uniek maakt.
Niet alleen de hommel draagt zijn interesse weg. Hij raakt ook bezeten door het diatonisch accordeon waar hij meerdere composities voor schrijft.
En dan, in 1996, ontdekt hij te Schaarbeek, waar hij werkt, de Turkse saz, een zevensnarige langhalsluit, behorende tot de volksluiten. Een nieuwe passie ontluikt. Nadat hij eind dat jaar een saz in handen krijgt begint hij een lange zoektocht naar een sazleraar en komt terecht bij twee Turkse muzikanten die de saz bespelen: Bekir Sahbaz en Cumali Bulduk. Bij deze laatste volgt hij vanaf 1998 een reeks sazlessen waarbij zijn passie voor dit instrument steeds sterker wordt. De Turkse muziek die hem in de ban houdt beïnvloedt in belangrijke mate zijn composities waaronder vooral het gelijknamige werk Saz uit 1997. Het contact met Cumali Bulduk blijft en groeit uit tot een experiment met de hommel én de saz. Doordat deze twee snaarinstrumenten in open stemming staan verenigen zij hun klanken op een schitterende wijze wat uitgebreid op het concert zal te horen zijn.
DE HOMMEL
De hommel, ook vlier, blokviool, épinette, of pinet genoemd, is een traditioneel volksinstrument met snaren dat in zijn vorm terug te vinden is in West- en Noord Europa. Het instrument behoort tot de familie van de dulcimers en de citers. De benamingen ervan verschillen van streek tot streek. In noord-Frankrijk en vooral in de Vogezen spreekt men van de épinette des Vosges, soms citare à bourdons genoemd. In Duitsland en Oostenrijk wordt dit de citer, in Hongarije en Roemenië de citera. Ook in Scandinavië is het instrument verspreid: als kantele in Finland en langeleik in Noorwegen. Zelfs verre varianten zijn terug te vinden in Japan als de koto.
De hommel werd meestal gebouwd door de muzikant zelf met voor de hand liggend eenvoudig materiaal. In België en vooral in Vlaanderen heeft de hommel een sterke ontwikkeling gekend tussen 1918 en 1935. In tegenstelling tot meerdere volksinstrumenten zoals onder andere de draailier en de doedelzak, is de hommel nooit uitgestorven. Het instrument is tot aan de heropleving van de volksmuziek rond 1968 steeds bespeeld gebleven. Als huisinstrument werd er veel individueel op gemusiceerd bij opluistering van feestjes, kermissen, thuis of op café (iets wat Michel Terlinck ook zéér graag doet!).
Typisch aan dit instrument is de doordringende toon van de begeleidings- of bourdonsnaren welke als klank ook aanwezig zijn bij de draailier en de doedelzak, behorende tot de bourdoninstrumenten. De heldere en soms ijle melodie wordt gevormd door het indrukken van de melodiesnaren met een drukstokje of met de vingers. Het betokkelen van de snaren met een plectrum doet enigszins denken aan de klank van een klavecimbel.
Het hommelspel wordt nog steeds via stages en individuele lessen doorgegeven aan vele geïnteresseerden. Maar toch is het opvallend dat de hommel achterop blijft in vergelijking met het succes van draailier, doedelzak of diatonisch accordeon. Slechts een zeer klein aantal muzikanten komt met de hommel solistisch naar buiten.
DE EERSTE CD
Zijn eerste cd « De Wentelsteen - Muziek voor hommel, musiques pour épinette », opgenomen in april 1996, is volledig gewijd aan de hommel met vooral solistisch spel. Deze opname was meteen ook de allereerste CD van de hommel als concertinstrument, hier af en toe begeleid door een mandola of percussie. Hierin is Michel Terlinck opmerkelijk geslaagd. Hij heeft het instrument uit zijn wat miskende wereld van dode folklore gehaald en er een plaats aan gegeven als volwaardig luisterinstrument. Voor deze realisatie ontving hij in 1997 van de Vlaamse Ingenieurskamer de « Tech-Art prijs » voor een unieke en originele creatie op artistiek vlak.
HET TRIO MICHEL TERLINCK
Na de opname van zijn cd vormt hij samen met Guido De Meester (percussie) en Paul Colinet (mandola en Griekse lyra) het « Trio Michel Terlinck » waarbij de combinatie van deze instrumenten de hommel een nieuwe dimensie geeft. Het bijna louter solistische ruimt plaats voor een klein ensemble dat in eenheid musiceert. Zij geven een aparte kleur aan oude muziek, traditionele volksmuziek uit Europa, en vooral eigen nieuwe composities. Op het Feestival 2002 te Gooik in 1998 brengen zij een zeer geslaagd programma.
In 1999 verlaat Paul Colinet het trio en wordt vervangen door Wilfried De Schepper. Als cellist voegt hij een nieuwe klankkleur aan het trio toe. Vanaf november wordt er gewerkt aan een vernieuwd programma. De komst van de cello, samen met de nieuwe, zeer grote 18-snarige hommel, gooit plots een inspiratie door het trio waarbij er snel enkele vernieuwende werken ontstaan.
GUIDO DE MEESTER
Is sedert een vijftiental jaren als percussionist mee actief in de Vlaamse folkgroep Ashels. Aanvankelijk de bodhràn bespelend, is zijn instrumentarium ondertussen serieus uitgebreid. Via stages te Borzée bij Fréderique Malempré leerde hij allerlei percussie-instrumenten bespelen. Op de stages te Gooik bij Ritteke Demeule-naere, Guido Piccard en Michel Terlinck vervolmaakte hij zich in het bespelen van de diatonische en chromatische hommel. Bij Stefan Timmermans wordt hij ingewijd in het doedelzakspel.
WILFRIED DE SCHEPPER
Een bijzondere ervaring op een Soefikamp in de Franse Alpen brengt hem op 25-jarige leeftijd tot de cello. Het is één van Inayat Khans zonen die hem hier op dit instrument weet in vervoering te brengen. Voordien had hij reeds geëxperimenteerd op gitaar, hobo en dwarsfluiten. Hij bekwaamt zich tot 1993 bij Lieven Vandewalle, beroepscellist bij het toenmalige BRT-symfonisch orkest. Daarna volgde hij een (meester)cursus bij o.a. Ernst Reysiger (improvisatorisch cellospel) en bij Hidemi Suzuki (barokcello). Hij is ondertussen een overtuigd cellospeler geworden die het als een uitdaging ziet dit instrument een plaats te geven binnen de huidige folkwave. In de folkgroep Ashels, waarvan hij eveneens vijftien jaren deel uitmaakt, vallen zijn cellokleuren niet meer weg te denken. Daarnaast verzamelt en bespeelt hij ook nog allerhande dwarsfluiten uit Europa en het Verre Oosten, waagt hij zich af en toe aan het chromatische hakkebordspel en durft hij als korist een toontje hoger te zingen.
http://users.pandora.be/brgdk/tmt/tmt.h...
Limbrant Limbrant kiest resoluut voor de traditionele volksmuziek uit onze Gewesten, een duidelijke keuze die tot ver buiten de grenzen van België naar waarde wordt geschat. Hiermee onderscheidt het ensemble zich van zowat alle andere Vlaamse - en bij uitbreiding Belgische - hedendaagse folkgroepen die de pan-Europese toer opgaan en allerlei stijlen bewust vermengen.
De groep ontstond in 2000. Vijf muzikanten, jongere en al wat oudere, verzamelden zich enthousiast rond Hubert Boone, een naam in de wereld van de volksmuziek. Hij ligt immers aan de basis van de heropleving van de instrumententale volksmuziek in België op het einde van de jaren 1960.
Limbrant heeft al heel wat concerten in Vlaanderen en Wallonië achter de rug en was ook meermaals te gast in het buitenland. Voor het eerst was dat op het Festival Internazionale della Zampogna in Scapoli (Italië). Later volgden concertreizen naar Armenië (2001) en de Wolga-republieken Tsjoevasjië en Mari-El in de Russische federatie (2002). Bij die gelegenheid maakte de nationale televisie van Mari-El opnames. Limbrant werd zo het eerste West-Europese volksmuziekensemble dat er op de beeldbuis te zien was.
In 2003 was de groep te gast in Belarus. Daar nam hij deel aan het vermaarde muziekfestival van Vitebsk. Een concert in de studio van de nationale radio-omroep (Minsk) werd er rechtstreeks uitgezonden. Eind 2003 gaf Limbrant een concert in het Thalia theatre van New York.Dat was op uitnodiging van het World Music Institute, een organisatie die zich profileert met originele concertprogrammas.
In het voorjaar van 2004 volgde een rechtstreeks uitgezonden concert in Amsterdam voor het programma De wandelende tak (VPRO-radio). In de zomer was er een gesmaakt optreden op het hoofdpodium van het bekende internationale festival van Saint-Chartier in Frankrijk. Een paar maanden later was de groep te gast op het Balkan Youth Festival in het Bulgaarse Gabrovo.
Het programma van Limbrant is representatief voor de traditionele Vlaamse volksmuziek. Het instrumentale luik omvat een aantal contradansmelodieën die in ons land het licht zagen in de tweede helft van de 18de eeuw. In grote mate sluiten die melodieën aan bij de West-Europese voorbeelden. Daarnaast zijn er andere danstypes zoals polkas, mazurkas, varsoviennes, redovas, kadrils, walsen en schottischen. Die ontstonden op verschillende plaatsen in Europa en ondergingen in onze gewesten in de loop van de 19de eeuw een echte metamorfose. Ze werden daarbij sterk beïnvloed door oudere regionale vormen. Kenmerkend voor dit repertoire is de structuur: een geijkte opeenvolging van themas en modulaties en een altijd aanwezige dynamiek. Ten slotte zijn er nog de typische verenigingsdansen met hun eeuwenoude melodieën.
Een groot deel van het instrumentale repertoire werd genoteerd door Hubert Boone. Al vele jaren zoekt hij op het terrein naar originele voorbeelden uit ons muzikaal erfgoed. Verschillende melodieën zijn te vinden in zijn boek Traditionele Vlaamse liederen en dansen (Uitg. Peeters, Leuven, 2003). Ook een aantal van de liederen werden door hem opgetekend. Andere nummers selecteerde hij uit de bekende verzamelingen van De Coussemaker, Bols, Van Duyse, Blyau en Tasseel.
http://www.limbrant.be
Jan Smed De groep is genoemd naar een traditionele Vlaamse paardans: Jan Smed. Het orkest werd opgericht in 1969 door vijf jongelui van de wijk Roodebeek in Sint-lambrechts-Woluwe. Jan Smed was een van de allereerste ensembles in België die opnieuw aanknoopten bij de streekeigen volksmuziektraditie. Het grootste voorbeeld was toen de groep De Vlier van Nederokkerzeel. o.l.v. Hubert Boone. Dit orkest had een jaar eerder de Vlaamse volksmuziekrevival ingezet. Dat de jongens van Jan Smed zo snel de revival leerden kennen, hebben zij te danken aan het enthousiasme van Egide Vissenaekens, toen bassist bij De Vlier en leraar aan het college waar ze schoolliepen. Dadelijk sloot Wim Bosmans van Jan Smed zich aan bij de groep veldwerkers rond Hubert Boone, die geestdriftig op zoek gingen naar wat er nog overbleef aan traditionele liederen, dansen en instrumenten. Sinds 1975 zetten Hubert Boone en Wim Bosmans deze samenwerking voort als collega's op het Brusselse Instrumentenmuseum, waar ze o.m. werken aan een reeks studies over de volksinstrumenten in België.
Jan Smed speelt vooral 18de- en 19de-eeuwse dansmuziek (contradansen, walsen, polka's, schottischen, traditionele klein danskes e.d.) maar ook andere en oudere vormen van instrumentale volksmuziek. Het repertoire is vooral afkomstig uit Midden-Brabant en de Antwerpse Kempen. Een deel van het materiaal komt uit gepubliceerde verzamelingen en oude handschriften van speelmannen, een ander deelleerde de groep rechtstreeks van bejaarde volksmuzikanten.
Jan Smed speelde zowat overal in het Vlaamse land, en trad ook op in Wallonië, Nederland, Frankrijk, Duitsland, Estland, Slovenië, Engeland en Ierland. De groep voelt zich even goed thuis in een concertzaal, als op straat, op een bal of een banket.
http://users.skynet.be/bk213852/js/blad...
Ishtar  Isthar is niet alleen de Babylonische godin van de liefde, het is ook de naam van het muzikaal collectief rond Soetkin Baptist en Michel Vangheluwe. Allebei studeerden ze aan het Lemmensinstituut en allebei hebben ze een voorliefde voor Europese volksmuziek. Ze brengen dan ook liefdesliederen van de 11de eeuw tot vandaag, waaronder verschillende eigen composities. De groep is bezig aan z’n tweede album en treedt regelmatig op in culturele centra. In totaal zijn ze met z’n tienen, maar op het Eurosong-podium zullen ze met een beperkte bezetting staan.
Over O Julissi Na Jalini
Michel heeft een liedje geschreven dat hem doet denken aan z’n kindertijd. Het gaat over een kind dat in al z’n onbevangenheid op stap gaat en af en toe eens door een donker bos moet. Zo weerspiegelt het nummer het leven van alle dag, met de negatieve en positieve ervaringen die erbij horen. Het liedje mag dan wel geschreven zijn in een verzonnen taal (gebaseerd op talen uit het Oostblok), dankzij woorden als ‘kolossali krokodilli’ kan je hier en daar wel iets uit de tekst opmaken.
Over Eurosong
Ishtar wil de mensen graag iets nieuws bieden. Ze zijn er zeker van dat de verzonnen taal en het vrolijke deuntje ervoor zorgen dat iedereen hun liedje zal kunnen appreciëren. Bovendien staan er allemaal geschoolde muzikanten op het podium, waardoor ze zich naar eigen zeggen positief onderscheiden van “poppemiekes allerhande die het uiteindelijk niet kunnen waarmaken”. Dat Servië vorig jaar gewonnen heeft, vinden ze niet meer dan terecht.
Over de vakjury
Smaken verschillen, en dus gaat Ishtar niet van de vakjury eisen dat ze hun muziek goed vinden. Bovendien vermoeden ze dat hun puurheid en soberheid ervoor zal zorgen dat sommige mensen een showelement gaan missen, al kan dat ook net hun sterkte zijn natuurlijk. Zolang de jury het artistiek niveau van de groep niet afkraakt, want dat zouden ze onterecht vinden.
http://www.ishtar.be/functions/intro.as...
Griff \'\'Okay, this is a bagpipe overdose, but it is no overkill. As any fine drug it provides sweet dreams and tranquility, and you get addicted after a while...\'\' Walkin\' T:-)M© folkworld.de
Rémi DECKER: doedelzakken, low whistle
Birgit BORNAUW: doedelzakken
Raphaël DE COCK: uileann pipes, low whistles, zang
Sara SALVERIUS: diatonische accordeon
Jeroen KNAPEN : gitaar
Benny VAN ACKER: contrabas
Griff, opgericht door Rémi Decker, blaast letterlijk nieuw leven in de oude omstreden mythes van een meer dan omstreden instrument: de doedelzak.
Als acrobaten vliegen de 3 blaasfanaten perfect de lucht in, aandachtig gevolgd door gitaar, accordeon en contrabas die als goochelaars kleur en dynamiek bijbrengen.
http://www.griff.tk
Floes Floes is een groep rond 5 geroutineerde muzikanten. Ze brengen eigenzinnige versies van bestaande melodieën, en leggen daarnaast vooral het accent op nieuwe Nederlandstalige liederen en composities, doordrenkt van traditionele stijlelementen.
De teksten van Guido Piccard voeren je terug naar Daensiaanse tijden en ver daarvoor. De muziek van Philip Masure (gitaar) en GuidoPiccard (cistern) klinkt subtiel maar krachtig. Soetkin Collier en Silvie Moors zingen met warme stem, en Toon Van Mierlo is de instrumenten-tovenaar van dienst op sax, doedelzak en accordeon.
Floes vertelt muzikale verhalen van vroeger en nu, een streling voor het oor...
Soetkin Collier (UrbanTrad): Zang
Sylvie Moors (Tjane, Laika): Zang
Philip Masure (Comas, UrbanTrad): Gitaar, Zang
Guido Piccard (Papaver): Cistern
Toon Van Mierlo (Embrun, Fluxus): Accordeon, Sax, Doedelzak
http://floes.folk.be/
Eigenzinnige Europese Folk Midden de jaren '90 jamden een aantal muzikanten wat samen. Lukas Vandersteene, Annick Deschepper,
Filip De Groote en Johan De Waele vormden zo de striekte.
In september 1996 kwamen Jan Van Maele, Marleen Dyserinck, Joke Cattoor en Mieke Van Loo samen en met Lukas en Johan richtten ze dan Donder in 't hooi op. Mieke nam de algemene leiding op zich.
Achtereenvolgens kwamen volgende muzikanten de gelederen vervoegen : Hildegarde Welvaert, Michèle Denecker, Geert Stael, en Katleen Torfs.
In mei 1998 kreeg Donder in 't hooi pas een definitieve vorm met Carine De Meyer, Hilde De Ketelaere, Mieke Van Loo, Joke Cattoor en Johan De Waele.
Een nieuwe uitdaging kwam er toen Jan Morre in mei 2004 de groep met z'n drum een enthousiaste ritmische impuls gaf.
Het vallen van het blad bracht in oktober 2004 de wisseling van gitaristen teweeg en Koen Deconinck nam hen mee in een nieuw elan.
Deze groep is reeds te beluisteren op de CD
Flemish folk 2002 met een eigen nummer :
Wals voor Joke (mieke van loo)
http://users.telenet.be/kreamuze/donder
Botswing Wij zijn een groep folkfreaks, die elkaar een 7-tal jaar geleden gevonden hebben in de onuitputtelijke bron van de folkmuziek, meer bepaald de Ierse en Schotse folk.
Met een zeer gevarieerd en uitgebreid repertoire laten wij u genieten van de real Irish and Scottish traditionals.
Zowel de rustige en melancholische ballades, de ruige whiskeysongs als de meeslepende en opzwepende jigs en reels komen aan bod.
Onze groep beschikt daarvoor over een rijk aanbod aan instrumenten: akoestische gitaar, basgitaar, banjo, viool, accordeon, dwarsfluit, piccolo, thin whistle, doedelzak, bodhran en
de stem.
Kortom, Botswing brengt u een onvergetelijk, sfeervol optreden met muziek recht uit het hart en uit de buik: Music from the Belly.
http://www.botswing.com
Blunt In 2005 is Blunt aan zijn vierde levensjaar begonnen, maar de vrucht ontkiemde al in een veel dieper verleden. Zanger-violist Rik Vande Walle, drummer Gino Verstraete en gitarist Vincent Messely, het drietal dat nog altijd de ruggegraat van de groep vormt, doken 20 jaar geleden al eens samen de repetitieruimte in. Maar hun wegen scheiden toen al snel. Vincent Messely ging rocken bij The Absent, Rik Vande Walle raakte bij Potaerde bezeten van folk. Gino Verstraete verdween even uit het muzikale beeld, tot hij in de jaren '90 achter de drums ging zitten bij Art-Uur, de nieuwe groep van Vincent Messely.
In 2001 stampten de drie Blunt uit de grond, een onvervalste folkrockgroep met een wel erg karakteristieke viool (Rik Vande Walle). Toen bassist Frank Deleersnijder drie jaar geleden de groep verliet, kwam Stijn Deldaele hem vervangen. Deldaele is een muzikale duizendpoot : volgens zijn diploma van de jazzafdeling van het conservatorium te Gent is hij meester in de muziek, en hij heeft in zijn jonge muzikantenleven inderdaad een hele waslijst muziekstijlen verkend en door zijn basriffs gemengd. Vorig jaar kwam ook Lander De Roo zich bij de groep aansluiten, een jonge Bruggeling die jazzstudio volgt in Antwerpen, en die als geen ander vettige soul en funk uit zijn Hammond en zijn keyboard weet te persen.
http://www.bluntfolkrock.be
Berline De groep trekt rond in België en Nederland met eigen Nederlandstalige en Franstalige nummers in vele stijlen. Het gegeven is actueel, sprankelend en poëtisch, en draagt met zijn folky en country klankkleur, etnische elementen in zich mee - een zwierig geheel dat sowieso optrekt naar een finale in vijf versnellingen. Buiten op festivals, in theaters en in cc’s, trad Berline op, op tv, en het nummer Parel aan ’t Scheld is uitgebracht op de verzamel-cd Ode aan Antwerpen van DOE-Produkties.
Roland Bergeys: tekst, muziek, zang, gitaar, mondharmonica
Leen De Munck: muziek, zang, toetsen
Kris De Munck: stemharmonieën, zang, accordeon, diverse fluiten
Erik Van Weverberg: arrangementen, zang, diverse gitaren, bas
Leentje De Coninck: percussie
http://www.bloggen.be/berline
Anveld In het najaar van 2002 ontstond bij Eddy Vanacker het idee om een echte Vlaamse Volksmuziekgroep op te richten. Hij verzamelde een aantal muzikanten rond zich en bedacht de naam: ANVELD was geboren!
In twee jaar tijd groeide Anveld uit tot de rockende folkbalgroep van nu. Op hun palmares staan al heel wat indrukwekkende optredens. Zo speelde Anveld al tweemaal op het Folkfestival Dranouter, tweemaal op het Festival van het Zeemanslied, op het Deerlycke Folkfestival en op het Fers Folkfestival te Nederland. Daarnaast speelde Anveld ook ettelijke tientallen keren voor andere gelegenheden zoals dansinitiaties, café-optredens, minifestivalletjes, 't Smiske, Boombal, het allereerste Folkroddelsbal en 't Ey.
De groep bestaat momenteel uit Eddy (gitaar), Maarten (saxen en piano), Inge (fluit, piccolo en doedelzak), Seraphine (cello en viool), Tim (bas) en Sam (drums).
Anveld is meer dan ooit klaar om de Vlaamse podia te bestormen met zijn aanstekelijke bourrées, jigs, rondo's, andro's, tarantella's, tovercirkels, walsen, mazurka's, polka's, scottischen en nog veel meer prachtige volksdansen!
Door de unieke sound van de groep en de verrassende arrangementen zal geen enkele folk -en dansliefhebber op zijn stoel kunnen blijven zitten!
En voor de nieuwsgierigen onder jullie: Anveld is het Oud-Nederlandse woord voor ''aambeeld''.
http://www.anveld.be/
Alverweeghe Enkele jaren geleden stichtte Jozef Zasada, samen met een drietal muzikanten 'Troef'. Vanuit zijn ervaring met deze groep werden nieuwe mensen aangetrokken en kon het repertorium stelselmatig worden aangepast.
Zo ontstond 'Alverweeghe'. Het evolueerde van vijf naar zeven muzikanten en zijn huidige bezetting en bracht mettertijd naast Vlaamse ook Europese folk. Eigen composities en moderne arrangementen van bestaande nummers brachten het ensemble tot het niveau dat vandaag bereikt wordt.'Alverweeghe' was finalist van Westtalent, had een gewaardeerd optreden op 'het internationaal folkfestival Labadoux', werd voorgesteld op radio 1 en boekte successen in gans het Vlaamse land.
De naam 'Alverweeghe' verwijst naar het gestelde doel : steeds beter worden. Daarin voelt de groep zich nog maar pas halverwege.
Leden :
- Jozef Zasada: accordeon,blokfl uit,draailier
- Bart Oosterlijnck: klassieke en folkgitaar
- An Raes en Geert Desmet: viool viool
- Koen Vanderbauwhede: basgitaar, folkgitaar
- Johan Vermeulen: zang, folkgitaar, mandoline,doedelzak
- Bart Desmet: piano, klein slagwerk
- Ludwig Vandenbroeck: techniek
http://www.belgianmusic.net/alverwe.htm
't Kliekske Toen in 1968 vier jonge mensen, geïnspireerd door de oude liederen en dansen van onze voorouders, samen muziek maakten, had niemand van hen kunnen voorzien welke vlucht dit bescheiden initiatief zou nemen. Honderden bezoeken aan oudere mensen legden zij af, wat resulteerde in een grote verzameling volksliederen, melodieën, dansen en instrumenten. Al wat ooit verscheen over onze volksmuziek werd uitgepluisd. Maar vooral werd er opgetreden: een selectie uit de rijke overlevering levert verschillende thematische programma's. Ondertussen hield Herman zich ook nog bezig met het bestuderen en het nabouwen van gevonden instrumenten zoals draailier, hommel, doedelzak, rommelpot, blazevere, bultkarkas, klompviool, vlierefluit, rietpijp, fijferfluit, snarentrom, cister, enz. De groep is voorts initiatiefnemer van de jaarlijkse volkmuziekstages en internationale reünies in het Pajottenlandse Gooik.
Al deze activiteiten worden geruggesteund door de v.z.w. Muziekmozaïek (voorheen Volksmuziekgilde) - Ontmoetingscentrum De Cam-Dorpstraat 67-1755-Gooik (Tel. 02/532.28.38), die ook het 3-maandelijks volksmuziektijdschrift GOE VOLLEK. uitgeeft. Daar is ook de imposante verzameling volksinstrumenten, café- en volksspelen ondergebracht. Een echt speelhol als levend museum ingericht. Momenteel wordt eveneens gewerkt aan een inventaris en transcriptie van de interessantste liederen en melodieën die 't Kliekske ooit optekende. Daaruit zal in de loop van de volgende jaren een lijvig boek groeien.
Op 't Kliekske is al regelmatig een beroep gedaan voor radio- en TV-optredens in binnen- en buitenland, voor muzikale illustratie van film en toneel.
In 1995 werd de groep uitgeroepen tot :CULTUREEL AMBASSADEUR VAN VLAANDEREN. Herman kreeg, omwille van zijn onderzoek naar en het brengen van volksmuziek voor en met kinderen en jongeren de fel begeerde titel van DOCTOR LUDORUM CAUSA 1995. FEESTIVAL-Gooik werd in 1996 in het leven geroepen. Een succesvolle formule waarbij men ieder jaar traditionele Vlaamse volksmuziek samen met andere Europese culturen te zien en te horen krijgt.
In het seizoen 97 speelden ze voor het eerst een kleuterprogramma Janneke en Mieke. 80 voorstellingen in opdracht van de Vlaamse Gemeenschapscommissie-dienst Onderwijs.
In 1998 stonden zij 30 jaar op de planken en werd er gestart met de opnames voor een reeks van 10 CD's (samen met collega's als Wannes van de Velde-Brabants Volksorkest-Jan Smed-Kadril-Lai s-Ambrozijn-Oll a Vogala en vele anderen ...
Ook nog in 1998 werd voor het eerst in het reguliere muziek-onderwijs in Gooik begonnen met lesgeven Vlaamse volks-instrumenten : doedelzak, harmonika en hommel.
Ondertussen startte Herman in 1992 een uniek project : een traditionele platbodem DE SCUTE bouwen in Blankenberge. In 1999 werd dit houten schip onder massale belangstelling te water gelaten. Tevens starrte ook het 1e Festival van het Zee-manslied.
http://www.tkliekske.be/
| |
|
| Folk België (Wallonië) |
Danses et musiques d\'Ardenn TRIVELIN
Des ménétriers au milieu d’un carrefour
Trivelin, groupe belge, installé depuis très longtemps sur les terres wallonnes, joue les musiques traditionnelles d’Ardenne et de Gaume d’après les carnets des ménétriers du 19ème siècle.
C’est donc un répertoire de contredanses qui vous embarque pour les maclotes, passe-pieds, valses, amoureuses ou anglesses que TRIVELIN joue sur des instruments bizarres : accordéon, vielle, cornemuse, nyckelharpa et hautbois.
Le tout avec le savoir-faire de ces musiciens qui ont l’habitude de faire danser mais qui ont aussi pris l’habitude de s’écouter entre eux et de trouver un plaisir certain dans la qualité sonore et dans la finesse des arrangements.
TRIVELIN se focalise autour d’un répertoire local mais si européen. On renoue avec une époque mais également avec une façon de faire qui a évolué tout en restant attachée à des valeurs musicales enracinées dans le terroir.
On sent chez ses musiciens une connaissance de ce répertoire, un respect des formes et des rythmes de la tradition mais aussi une intelligence dans l’ouverture dont témoigne le choix de leurs instruments et leur manière actuelle de les faire sonner.
TRIVELIN aime créer des ambiances dans les bals comme dans les concerts, navigant entre émotion, entrain et franche guindaille.
Jouer pour la danse, la danse dans tous ses états : en rond, en carré, en ligne et en couple, telle à toujours été leur préoccupation principale. Ils fournissent l’élan, la dynamique, la matière pour que les danseurs se sentent bien dans la danse ; ils invitent à renouer avec la tradition tout en posant franchement les deux pieds dans la modernité ; ils offrent un moment de plaisir qui permet d’apprécier la consistance, mais aussi la simplicité désarmante des airs populaires d’il y a deux cents ans.
htttp: //www.trivelin.be
http://www.trivelin.be
| |
| Folk Europa |
Faszoladuda Faszóladuda is een jonge folkgroep. Hun repertoire bestaat voornamelijk uit Europese volksmuziek (Vlaams, Italiaans, Bulgaars, Hongaars, ...). Maar ze zijn zeker niet schuw van klassieke en hedendaagse composities. Kortom: een programma dat gaat van vrolijke tarantella's tot melancholische melodietjes en van componisten als Béla Bartók tot Philip Masure. Dit alles in eigen, originele bewerkingen voor hun instrumentarium: viool, diatonische accordeon, klarinet, saxofoon, contrabas en percussie.
Deze vijf jonge muzikanten leerden elkaar kennen aan het Antwerpse conservatorium. Hun gemeenschappelijke liefde voor traditionele muziek bracht hen samen. Maar het zijn net de verschillende muzikale achtergronden van de groepsleden (klassiek, folk, jazz, pop) die Faszóladuda een zeer unieke sound geeft.
http://www.faszoladuda.be
Flook Groepsleden
Brian Finnegan : fluit, whistle
Sarah Allen : fluit, accordeon
Ed Boyd : gitaar, bouzouki
John Joe Kelly : bodhran, mandoline
Con tactadres
Sarah Allen
Telefoon
(0044) 1727 833 863
Email
in fo@flook.co.ukTh e secret of Flook is simple ...
... it is the understanding between four musicians who, each after very different early musical careers, found their way together. It lies in a spontaneity born of their exceptional ability to react and respond to one another. And most importantly it is the very real sense of enjoyment between them at recognising this rare connection, then pushing it as far as it can go.
Brian Finnegan and Sarah Allen provide the flute attack, with Sarahs Alto flute laying a bedrock of bass and grooves while Brian soars above, weaving his way in and out of the melody. Anchoring them both to the stage is the dream-team rhythm section of Ed Boyd on guitar and John Joe Kelly on bodhran, synchronised and gossamer-fine.
The idea of Flook was first conceived in November, 1995 when Michael McGoldrick, Brian Finnegan and Sarah Allen got together for a one off tour entitled ''Three Nations Flutes''. Ed Boyd was drafted in at the end of the tour and they changed their name to Fluke, later to Flook. When Mike left to pursue solo projects in 1998, John Joe Kelly was bought in full time having previously appeared as an occasional guest.
Flook continues to grow.
Their gigs have an urgent energy, as if the connection is fleeting, creating an environment in which the audience is drawn into the here and now of the music. A music unrestrained, undefined - coming from four very different people with one common language.
Flook's unique combination of flutes underpinned by fluid guitar and hugely impressive bodhran playing has made them one of the most popular groups on the live music circuit in Britain today.
Perfectly capturing the Zeitgeist of mixing traditional tunes with contemporary beats and ideas, they have been at the forefront of the new tradition of bands emerging at the moment and are one of the best and most innovative.
Flook are equally at home in front of festival crowds, theatre audiences, or workshop gatherings. Their audience rapport is such that they are as relaxed with the crowd as they are comfortable with their instruments, and they never fail to provide an evening of quality entertainment
http://www.flook.co.uk/
Lumayna Marcella Pischedda (Italie) en Hans Elzinga (Nederland)
presenteren eigenzinnige uitvoeringen van oude en nieuwe folkballades uit Noord en Zuid Italie.
Hoofdonderwerp van het optreden/concert is de liefde: de liefde die voor altijd twee geliefden kan verenigen, de liefde voor de grond waar je je mee verbonden voelt, de liefde voor een ideaal, de liefde in zijn eeuwige strijd tegen het kwaad.
Een subtiel samengaan van stem, gitaren, draailier en fluiten betovert de zinnen, zoals de folksong in alle tijden al heeft gedaan.
Het optreden is vooral geschikt voor pleinen, binnenplaatsen, tuinen, (kunst)markten, kastelen, bibliotheken, festivals en kleine theaters.
http://www.lumayna.com
Vandorvokal Na een degelijke muzikale opleiding en na veel opzoekingswerk en opnames te velde, hebben deze zangeressen mekaar sedert 1996 gevonden om samen te concerteren. Ze waren leerlingen van de bekende volkszanger en muziekleraar Klara Bodza, aan de Nadasdy Kalman-muziekakademie in Budapest. Ze brengen zonder moeite totaal verschillende traditionele muziek en zang uit Oost Europa enerzijdes en uit de Balkan anderzijds. Voeg daar nog hun eigen visie en stijl aan toe, en men komt tot een voor ons totaal nieuw klankenboeket.
Erg logisch is daarom ook dat ze zich Vandor Vokal noemen. Het oude Hongaarse woord 'vandor' stemt overeen met het Engelse en het Duitse 'wanderer' en betekent zoveel als 'zwerver of trekker'. Tijdens hun muzikale omzwervingen doorheen de talrijke en verschillende cultuurgebieden van Oost- Europa en de Balkan, hebben deze vocale zwervers de inspiratie gevonden om een zeer eigenzinnig en gevarieerd programma op te bouwen in de typische zangstijl van die streken.
Dit gezelschap is tegenwoordig zeer actief in Hongarije en niet meer weg te denken op de talrijke festivals, in de folk-clubs en de tanchaz. Zo traden zij o.a. op voor het Tanchaz-festival in Budapest, het Kalaka-festival in Diosgyiör, het Oost-West-festival in Köszeg en het Vujicsics-festival in Szentendre. Ook werkten ze reeds aan verscheiden cd-opnames mee. Tijdens de Gentse Feesten 2000 werden zij opgemerkt door organisatoren, en maakten begin dit jaar een succesvolle toernee door België. Deze zomer staan zij op de affiche van Gooik Feestival 2001.
De schat aan volksliederen en volksmuziek bewaren, door hem op te voeren, op te nemen en aan kinderen en volwassenen door te geven is de belangrijkste uitdaging voor Vandor Vokal.
http://users.belgacom.net/vandorvokal/i...
| |
|
| Folk Andere |
Duo Arpa-Cordeon Harp & Accordeon Muziek uit Latijns-Amerika, Paraguay, Rusland ... Tango, Europese folklore, Musette, Polka, Wals ... uitgevoerd op paraguayaanse harp en accordeon voor alle gelegenheden : huwelijk, uitvaart, receptie, wijkfeest, bejaardenanimatie, geboorte, communie, eucharistieviering, boottocht ...
http://www.duoarpa-cordeon.be
Muziekmozaïek, Folk & Jazz Muziekmozaïek wil in Vlaanderen hét aanspreek- en steunpunt zijn voor al wie,
in groepsverband of individueel, bezig is met folk en/of jazz.
Muziekmozaïek wil alle genres binnen deze kunstdisciplines promoten
(folk, jazz, traditionele volksmuziek, wereldmuziek, blues, etnische muziek, free-jazz, big-band,...).
Muziekmozaï ek organiseert evenementen (Jazz Hoeilaart, Feest van de Folk, Gooikoorts, Flanders Ethno,...), stages, cursussen en wedstrijden, publiceert en verkoopt tijdschriften, boeken en cd\'s, bouwt een documentatiecentrum (bibliotheek) uit, heeft een webstek, sluit folkgroepen aan, is aanwezig op grote evenementen,...
Muziekmozaïe k heeft een enthousiaste bestuursploeg die open staat voor suggesties en originele voorstel
http://www.volksmuziek.be
| |
| Links |
Linked Musicians Deze website geeft aan muzikanten, bands, orkesten, fans, en ook producten & serviceleveranciers de mogelijkheid om zich middels een zeer gedetailleerd muziekindustrie gerelateerd profiel te registreren. Elk geregistreerd lid kan vrienden en zakelijke contacten uitnodigen en als contact aan zichzelf koppelen (''linken''), waardoor een uitgebreid contactennetwerk ontstaat. Gasten en leden kunnen muzikanten, bands, bandvacatures, band tourdata, evenementen, bedrijven, producten, services, banen, vrienden en dates in hun directe of indirecte netwerk vinden en worden geïntroduceerd via mensen die ze kennen en vertrouwen. Zoek lokaal, nationaal of wereldwijd. de mogelijkheden zijn eindeloos. Vinden en gevonden worden doe je bij Linked Musicians!
http://www.linked-musicians.com
Dj bob Dj bob levert een gevarieerde muziekstijl met altijd weer dat alternatieve
randje. In onvervalste new-tradition stijl zuigt hij je mee in een kolkende dj-set
die bruist van energie en levensvreugde.
Zijn sets worden gekleurd door folk(crossover,
), mestizo, worldbeats,
grooves (gypsy, folky, asian, latino,
), fusion, ska(rock,punk), latin-tunes (samba,
salsa, merengue,
) en dancehall-reggae ton-reggaevibes.
De ideale snelweg naar het betere feest!
Was te gast op Folkfestival Dranouter(resident-dj), in de Vooruit,
in het Baudelopark + latinotent op De Genste Feesten, Krakrock,
live dj-set op stu bru, Labadoux, Paulusfeesten, Deerlycke Festival,
Nachten van de Jukte, Benenwerk,
http://www.djbob.be
| |
| 
| Folkfestivals België |
Gooikoorts Gooikoorts 2009, een feestelijke editie met 15 concerten, een concertmis, 3 bals, uitgebreide instrumentenbouwersmarkt, initiaties, een muzikaal speeleiland voor de kleinsten. Op de affiche staan o.a. Göze, Pennoù Skoulm, Djal, Montanaro-Cavez, Baltic Crossing, ’t Kliekske & Kadril, Belzébuth en Liam O’Flynn & The Pipers Call Band
http://www.gooikoorts.be
Labadoux
Na 362 dagen wachten was het weer zover. Een weekend lang folk en ander plezier langs het Kanaal Roeselare-Ooigem. Het gezelligste festival onderging zn 17e editie en er mag gerust gezegd worden dat het een van de betere van de laatste jaren is geweest.
Het weekend werd met een kwartier vertraging in gang gestampt door À PROPOS, een zeskoppige Izegemse groep. Hun poppy, melodieuze sound ging verloren in de boosdoener van gans het weekend, de PA. Mochten we wat meer zang horen om te kunnen uitmaken wat er nu eigenlijk werd gezongen wisten we veel meer over deze gasten en dames. Ook een streepje fluit ware welkom geweest. Nochtans moet deze groep iets in zijn mars hebben want tijdens de soundcheck hoorde ik een leuke versie van de grootste stinker aller tijden, The Wild Rover
CAJOLE tekende voor de eer om het eerst dit weekend de Sfeertent aan het dansen te krijgen. We waren er tot onze spijt niet bij want, we gingen een kijkje nemen op de Tune Learning Session en de Open Sessie die erop volgde. Dit nieuwe initiatief was een groot succes en vermoedelijk waren het vooral de deelnemers aan de TLS die er een positieve ervaring aan over hebben gehouden. Op de sessie nadien verzamelden fluitisten, bodhraners, gitaristen en meer van dat soort rond enkele tafels om de pubtent in een gezellige Ierse sfeer te dompelen. Wat dan ook nog eens op een schitterende manier lukte. En zo kwam iedereen op de juiste temperatuur voor de topact van vrijdag.
DE NIEUWE SNAAR werd aangekondigd met 2 CENTIMETER EXTRA. Deze verlenging bestond deze keer uit Stoy Stoffelen (drums) en Kris Peeters (gitaar en keyboards). De laatste kent u van de Laatste Show Band en voor de iets ouderen onder ons als de poedel naast Liliane Saint Pierre indertijd op het Eurovisiesongfestival. Het optreden dat we te zien kregen was voor 95 % hetzelfde als in Dranouter 2004 en op Marktrock van dezelfde zomer. De vijf procent verschil waren echter niet echt voorbereid
De elektriciteit viel tot driemaal toe uit. De eerste keer werd er nog mee gelachen maar op den duur begon het toch iedereen tegen te steken. Gelukkig gebeurde het niet tijdens een van Geert Vermeulens halsbrekende stunts die, ook al heb je ze ondertussen drie keer gezien, adembenemend blijven. Een dikke pluim dus voor deze Vlaamse klasse-act. Hopelijk komt er binnenkort een nieuwe show.
Op naar de Sfeertent dan maar! Over de modderige passerelletjes huppelden we nog nagenietend van de NIEUWE SNAAR terwijl in een ooghoek duidelijk werd dat in de Pubtent tijdens het vorige optreden de confituurpot was blijven openstaan. Jolijt ende plezier alom! Maar niet treuzelen, het was immers tijd voor de afsluiter van de openingsdag van Ingelmunsters glorie. GERTRUDIS is een jonge Spaanse band die zich liet aankondigen als een mix van rumba, flamenco, son, ska en meer van dat fraais. We waren vervuld van gezonde interesse toen deze gasten aan hun optreden begonnen. Met zon feestelijke muziek zou de regen zeker uitblijven. Dat was ijdele hoop, maar het kan niet gezegd zijn dat het aan de onkunde van de Spanjaarden lag! De charismatische frontman riep het publiek op om te dansen in een onverstaanbare mix van Engels en Spaans maar dat kon niemand schelen. Zn meisjesachtige stem paste wonderwel bij het unieke geluid dat deze groep produceerde. Een waar feestrecept waar we hopelijk nog veel van mogen horen.
DJ BOB begon aan zijn dj-set zonder mijn humbel persoontje, die nog snel even de craig ging opzoeken in de Pubtent vooraleer tent-waarts te keren. Er stond ons namelijk nog veel muziekplezier te wachten de komende dagen.
Vrijdagnacht was nat, winderig en slapeloos maar toch bestonden we erin vroeg op te staan om de BBQ in vlam te steken. Steeds een goed begin voor een welgevulde festivaldag. Want dat was de zaterdag zeker. Kort na de middag begon de leut met OUR CHOICE. Deze groep rond Roeselaarse Ier (of is het Ierse Roeselarenaar) Tom Togher draait al een hele tijd mee. De muzikanten spelen al twintig jaar samen en brachten zes jaar geleden ondertussen een leuk plaatje uit met Until Dawn. Ondertussen is de groep nog verder geëvolueerd en speelt Jean-Pol Boucquet nu ook banjo. De set werd geopend met de klassieker She moved througd the fair waaraan de muzikanten een set slipjigs breiden. Hun traditionele deuntjes vulden de klamme Sfeertent al snel met een behaaglijke warmte en de eerste dansers van de dag verschenen. De eerlijke muziek van OUR CHOICE werd echter als een klein lief kuikentje de nek omgedraaid door de PA die ervoor zorgde dat Vercruysses klassieke gitaarspel niet als begeleiding naar voorkwam waar dat zo was. Maar de sfeer zat erin en zelfs Togher kreeg het moeilijk om stil te blijven zitten. Voor ons kon de set niet meer stuk toen OUR CHOICE het ontroerende Green fields of France de tent in slingerde.
Maar toch was er weer die dekselse PA. Ook de volgende groep zou zwaar lijden onder de desinteresse van de soundmannen. WASO, de groep onder leiding van Koen De Cauter beklom het podium om het publiek te verwennen met hun versie van de swingjazz. Heel plezant en al maar wel jammer als een contrabassolo de mist ingaat en het publiek de klankman daarop moet wijzen. De muziek van WASO zelf was het ene moment dromerig en het andere opzwepend. Maar op geen enkel moment kon de Sfeertent, die langzaamaan volliep met de slaaphoofden van de nacht ervoor, geboeid worden door de prachtige muziek van deze vier topmuzikanten. Wat ons meteen deed afvragen waarom ze dan niet in de Concerttent konden verwisseld worden met de zwaar ontgoochelende CELTISCH.
Maar eerst liep de concerttent vol voor de Tsjechische band JABLKON. Van deze groep wisten we niet zo heel veel. En toen ze op het podium kwamen bleek dat de verwachte bezetting ook niet klopte. Geen viool te bespeuren. Wel twee gitaren, een klassieke die werd bespeeld als een folkgitaar en een folkgitaar die werd bespeeld als een klassieke. Daarnaast een drummer en een bassist die af en toe zijn elektrische bas inruilde voor een fagot. Tijdens hun vorige doortocht was ondergetekende nog te onbehaard volgens zn ouders om zich een weekendlang tussen een nest dronkaards op de wei rond te huppelen dus wisten we van toeten noch blazen waaraan ons te verwachten. Onze verrassing was dan ook zodanig groot dat we maar alvast plaatsnamen op de grond. Anders gingen we toch van onze stoel geblazen worden door zoveel muzikaal geweld en kunde. De ongemeend grappige bindteksten en de hese zang van de ritmegitarist zorgde voor een speciale sfeer. De composities waren uitermate ingewikkeld maar zo perfect gespeeld. De invloeden en stijlen zijn te groot in omvang om op te noemen maar geloof ons op ons woord, dit was fenomenaal. De absurditeit in hun muziek kwam op een hoogtepunt tijdens een speciaal nummer. Een duet getiteld Stuk voor gitaar door leerling en leraar. Beeld je een klassiek gitarist in met daarnaast zijn leermeester die de maat aangeeft. Op het eind van een fenomenale solo van de leerling gordt de leraar een gitaar om en
eindigt het nummer. Het publiek barst los in een wild applaus dat droogweg door de leraar in ontvangst wordt genomen terwijl de leerling gewoon blijft zitten. Verder nog een nota maken van de druk gesticulerende drummer en de aparte zangstijl die zoveel inhoudt als het meezingen van de eigen solos. Een eerste extreem hoogtepunt van het weekend dus.
Jammer dat een dergelijk schitterend optreden gevolgd werd door een grote ontgoocheling. CELTISCH was de naam van de groep die na de Tsjechen het podium opmochten. De naam van deze groep dekt volledig de lading van de bezetting en de muziek. In de Fagot lieten ze enkele maanden geleden een zodanig grote indruk na dat ze meteen geboekt werden voor het festival. Dat de zangeres van het vijftal begiftigd is met een schitterende stem zal niemand betwijfelen. Maar de muzikale kwaliteiten van de overige muzikanten waren verre van subliem en hun arrangementen al even verfrissend als een goed opgewarmde frietketel. Ook uit hun bindteksten bleek dat ze niet gewoon waren voor een concerttent te spelen. De uitspraak van Ik hou van huullie tot in der treure toe proberen juist te krijgen werkte niet zo goed. Toch was het recept genoeg voor het Boombalvolkje dat achteraan de tent het al op een dansen zette in afwachting van het optreden van AEDO later die dag.
Maar vooraleer de jonge honden aan het werk konden gaan moest eerst nog een stelletje oude rotten van onder het stof gehaald worden. THE SKYBLASTERS waren groot vooraleer ik de pampers ontgroeid was en bijgevolg ken ik geen fluit van deze blijkbaar redelijk legendarische reggaegroep. Ikzelf kan van deze groep enkel zeggen dat ze erin slaagden de concerttent om te dopen in een helse danstempel. Enkele de die-hard stoelzitters slaagden erin hun plaats te verzekeren vooraleer ze definitief de tent werden uitgeborsteld voor de opbouw van THE LEVELLERS.
Maar er moest niet getreurd worden, in de Pubtent kon je gezellig muziekinstrumentjes gaan bekijken of een stevige Guinness achterover kappen. Of je kon ook naar AEDO gaan luisteren. En nu weet zo ongeveer iedereen hier dat ik niet hun grootste fan ben. Maar ik kan niet anders dan zeggen dat ze zaterdag op Labadoux een retestrak optreden hebben gespeeld. Tempos zaten knal goed, de arrangementen gaan er steeds verder op vooruit. Hun podiumpresence is er het laatste jaar enorm op vooruit gegaan, geen puberaal gebrul meer van wannabee rockgoden maar opzwepende oproepen om te dansen. Ook Jonas stem klonk zoals ik ze graag hoor. Misschien wordt het tijd voor hem om er iets meer mee te gaan doen
Maar toch was er één gigantische domper op het optreden van AEDO. Het geluid. Opnieuw dat. En toen zag ik dat AEDO een eigen geluidsman mee had gebracht die schaamteloos de bas en drum wijd open zette waardoor accordeon en doedelzak niet meer hoorbaar waren. Het algemeen volume van het optreden stond ook veel te hard. Een beetje hetzelfde probleem als zich voordeed op het laatste Boombal in Leuven, het was dan ook dezelfde geluidsman. En oh ja, gasten, FCB! FCB! FCB! Olé Olé!!!!!!! ;-)
Tijd dan voor de topper van het weekend. THE LEVELLERS veroorzaakten in de eerste helft van de jaren 90 een ware hetze en zijn volgens mij deels betrokken bij de folkboom die kort daarna Vlaanderen in rep en roer zette. Ondertussen zijn we een dikke tien jaar na LEVELLING THE LAND en heeft de groep een aantal serieuze stinkers op hun palmares staan (laat ons vooral niet denken aan Beautiful Day). Maar toch blijven de Engelse punkrockers razend populair. Reden van hun doortocht was het verschijnen van een nieuwe cd. Deze heeft gelukkig opnieuw wat meer vlees om de benen hangen maar is toch niet meer van de potigheid als de plaat van hun grote doorbraak. En gelukkig voor ons zijn THE LEVELLERS daar gelukkig zelf ook van op de hoogte. Na het intredelied Babylons burning openden ze hun set met drie nummers uit hun succesplaat om dan het publiek de nieuwe single Happy voor te schotelen. En die viel dus zoals gezegd redelijk goed mee. En de muzikanten zelf hoor ik jullie denken? Die waren aanvankelijk niet echt in een goed humeur omwille van de treurige installatie (Worst PA ever verkondigde Chadwick). Verder waren ze ook wat grijzer en ouder maar frontman Mark Chadwick en bassist Jeremy Cunningham rocken nog steeds als de beesten. De rest doet het ondertussen allemaal wat rustiger aan en dit in tegenstelling tot het publiek. De fanbus die was meegereisd met THE LEVELLERS zorgde voor heel wat ambiance waardoor de vloer van voor aan het podium het na enkele nummers begaf. Maar het kon de pret niet dempen en tijdens One Way zeilde waarschijnlijk voor het eerst in de geschiedenis van Labadoux een crowdsurfer over de handen van het publiek. Na twee bisrondes mochten de punkers zich terugtrekken in hun vertrekken en trokken wij richting Sfeertent.
Daar maakte het voorprogramma van THE LEVELLERS nog hun opwachting. 3 DAFT MONKEYS speelden gezellige folky-punky hippie deuntjes met een beperkt instrumentarium van een gitaar, een bas en een viool. Een recept dat een ideaal voorgerecht bleek voor opperfolkroddelsgod DJ Jåk. Deze draaide zoals we van hem gewoon zijn een schitterende set met het beste wat de folk ons te bieden. Groot was dan ook mijn verwondering van het abnormaal lange technofolk gedeelte van zijn set. Is onze CEO iets van plan? Wacht hem een vetbetaald contract in de Zillion of zo? Gelukkig draaide hij tijdig bij en zorgde hij nog voor een aanzet van een leuk zangmoment aan de toog tot die sloot. Met woorden geschreven door Shane McGowan op onze lippen waggelden we terug richting tent alwaar we deze keer niets voelden van een eventuele koude.
Na een relatief comateuze slaap was het zondagmiddag tijd voor het traditionele aperitiefconcert dat nog steeds massaal publiek trekt van de omliggende wijken. Toch was het gure weer dit jaar spelbreker en lag de opkomst voor zondag opmerkelijk lager. Maar dat lieten we niet aan ons hart komen en met DE PIOTTOS op het podium begon de dag zoals het hoorde. Rustige muziek die toch nog opzwepend genoeg is om de Sfeertent in een gezellige roes te dompelen. Met hun combinatie van zigeunermuziek en swingjazz lukte dat nog aardig ook. Ondertussen was de geluidsman op dag drie ook wakker geworden en de mix was deze keer een stuk beter dan de dag ervoor bij WASO.
Na enkele dienstmededelingen van Steven Vlieghe (aka Vlieg aka Freddy Nekhoar) was het tijd voor de Australiërs van KANGOROO MOON om het publiek warm te maken voor hun mix van Keltische en Aboriginalmuziek. En die mix was voor mij zo weinig overtuigend dat ik het na de helft van hun optreden voor bekeken hield. Een kapitale fout volgens mijn vuile vrienden die hun tanden niet poetsten, want waar ze in het eerste deel van hun optreden een lauw keltisch soepje opdienden afgewisseld met een paar korsten aboriginal serveerden ze als toetje een gigantisch feesttaart. Jammer dat ik er niet bij was om ervan te genieten.
Op naar het ROBY LAKATOS ENSEMBLE dan maar. Deze vioolvirtuoos speelt een klassieke vorm van gypsy-muziek. In de zeemzoete arrangementen druipt de stroop er bij momenten hevig af maar dat doet op geen enkel moment afbreuk van zijn sublieme virtuositeit. Opnieuw kwam de PA een stokje in de wielen steken met een slecht zendertje waardoor de viool van de solist af en toe wegviel. Heel jammer. Maar wat een stijl, wat een gedistingeerdheid. En vooral, wat een verschil met THE TRANSYLVANIANS.
Waar ROBY LAKATOS staat voor salonfähige luistermuziek staan THE TRANSYLVANIANS voor een zootje ongeregeld dat zich nog het best thuisvoelt aan de toog van hun stamcafé. Deze werd zondag gewisseld voor het podium van de Sfeertent van Labadoux wat leidde tot het eerste feest van de dag. Frontman Tibor Andras
bespeelde het publiek dat met plezier uit zijn hand at. De speedfolk zweepte iedereen op en de pret kon niet op met deze gezellige bende.
Dan BART PEETERS IN HET NEDERLANDS. De intieme tournee van Vlaanderens grootste entertainer zal nooit intiem zijn. Het is voor zijn ADHD-heid onmogelijk op een stoel te blijven zitten en zijn prachtige liedjes te spelen zoals ze zouden moeten gespeeld worden. En dat is jammer. Doodjammer. Maar het publiek liet zich met plezier mennen door demagoog Peeters. En toegegeven, de man is er niet slecht in. Onzen Blackie mocht nog eens de revue passeren net als de Nederlandstalige versie van Im into folk (Ik hou van folk (x2) die rappers hebben het toch alleen over hun versnellingspook, ik hou van folk (x2) mijn dochters willen hip hop maar ik hou meer van folk). Ook kregen we enkele nieuwe nummertjes te horen die verder bouwen op het stramien van zijn vorige plaatje. Wel begint op te vallen dat Peeters het nogal heeft voor Prince. Nuja, zolang we het niet moeten hebben over The artist formerly known as the Opperradio zal er wel niets aan de hand zijn zeker? Dank u wel Bart, maar wil je iets laten weten wanneer die intieme tournee nu eindelijk eens gaat beginnen?
En dan de topper van de zondag, SALSA CELTICA. Of hoe Schotten toch ook zuiders bloed in hun aderen kunnen hebben. De concerttent was zo goed als leeggelopen toen de groep het podium beklom en zodoende speelde SALSA CELTICA voor een goedgevulde dansvloer en een lege tent. Maar dat mocht de pret niet bederven. Op het podium zagen we een banjo, een viool, een low whistle en een doedelzak (lowland bagpipes) die de CELTICA vormden. De SALSA kwam van een trompet, een saxofoon, twee percussionisten en een prettig gestoorde zanger. Het geheel was een stomend optreden waarbij niemand kon blijven neerzitten. Hun hitje El Agua Dela Vida leek de set te sluiten maar daarna begonnen ze nog een bisronde om u tegen te zeggen. Zeker een hoogtepunt van het festival maar dodelijk jammer dat er maar zo weinig mensen het opbrachten voor deze schitterende muzikanten te blijven.
En om het weekend af te ronden hadden ze er in Ingelmunster niets beters op gevonden om er nog snel een Boombal tegen te gooien. EMBRUN was duidelijk gerodeerd door hun drukke schema en dankzij hun geluidsman (Willem Petersborg van Aedo) klonk het geheel ook in de tent heel goed. Vooral Harald Bauweraerts maakte een diepe indruk op mij met zn draailierspel. Een waardige afsluiter van een sterke editie van Labadoux.
http://www.labadoux.be/labadoux/
| |
| Volkskunst |
Leuvense Paasfeesten  In 1975 vatte een groep enthousiaste liefhebbers van de volkskunst de idee op om in Leuven een internationaal folklorefestival in te richten.
Zij kregen daarbij o.m. steun van Volkscultuur van Vlaams-Brabant, de Culturele Raad van Leuven, de Leuvense Gidsenbond, VVV Leuven en zeker niet te vergeten, het Stadsbestuur van Leuven dat deze feesten ook nu nog steeds beschouwt als de opener van het nieuwe, toeristische seizoen.
Het succes van het eerste jaar zette de organisatoren aan dit gebeuren jaarlijks te herhalen.
Een nieuwe organisatie was geboren en elk jaar werden en worden tot op heden tijdens de Paasdagen in Leuven de Paasfeesten met Internationale Volksdans en Volksmuziek georganiseerd.
Door de jaren heen sleutelde men regelmatig aan de formule en trachtte men door wijzigingen dit spektakel steeds aantrekkelijker te maken.
Eén van de grootste wijzigingen, en tevens een grote stap naar meer bekendheid, was het concentreren van het hele gebeuren in een grote, verwarmde feesttent op het Ladeuzeplein. Dat gebeurde in 1982.
Gezien de heraanleg van dit plein in 1990 en de onmogelijkheid hier nog een feesttent te plaatsen, werd in 1991 uitgeweken naar de polyvalente feestzaal ''de Rijschool'' in de Rijschoolstraat. Daar vinden de binnenactiviteiten van de feesten tot op heden plaats.
De bekendheid van dit festival groeide snel tot buiten de Leuvense grenzen.
De medewerking van de media zoals BV. ROB-TV, Passe-Partout en de streekbijlages van verschillende kranten, is hier zeker niet vreemd aan.
Voor dit festival worden telkens vier of vijf buitenlandse, hoofdzakelijk Europese volkskunstgroepen uitgenodigd, naast de eigen Leuvense groepen 't Havermeuleke, Reuzegom, de kindervolksdansgroep Rozemarijntje en de vendelkunstgroep Carpevento.
Praktisch alle Europese landen en regio´s zijn reeds in Leuven te gast geweest. Vele van deze Europese groepen hebben reeds op hun beurt één van de Leuvense volksdansgroepen uitgenodigd om deel te nemen aan de feestelijkheden in hun stad of streek. Zo ontstaat een Europees circuit van wederzijdse uitwisseling.
Belangrijk om te vermelden is toch wel dat de Paasfeesten sinds 2000 erkend zijn als volkskunstfestival door CIOFF (Conseil International des Organisations de Festivals de Folklore et d´Arts Traditionnels), een internationale organisatie die ressorteert onder de UNESCO. Dit betekent voor ons in de eerste plaats, naast het promotionele aspect, een grote morele steun. Als festivalorganisator zijn we daar uiteraard heel fier op.
De steeds groter wordende organisatie, de blijvend sterke interesse van het stadsbestuur en de nieuwe impulsen van het Handelaarsverbond noodzaken ons tot de uitbouw van een diepgaande, meer professionele structuur.
Een dergelijk, jaarlijks weerkerend gebeuren dat kleur, bekendheid en uitstraling geeft aan onze stad, kan ook de middenstand en de bedrijven niet onberoerd laten.
Graag hadden wij ook met deze mensen een actievere samenwerking zodat het festival ten goede komt aan alle partijen : de Stad Leuven, de lokale middenstand en de deelnemende volkskunstgroepen.
Niettegenstaande de hulp van talrijke vrijwilligers en de steun van tientallen gastfamilies die de buitenlandse gasten opvangen in hun gezin, vraagt een dergelijke organisatie handen vol werk en inspanning.
Alle hulp (logistiek, materiëel, financiëel of in natura) wordt dan ook in dank aanvaard.
http://www.paasfeestenleuven.be/
Muziekworkshops MMMworkshops zijn leuk voor groot en klein, zingen, dansen, musiceren. Schoolworshops en schoolvoorstellingen, navormingen en concerten in combinatie met leerlingen en groep AMAZONE. Zang, accoreon, gitaar, fluit, viool, percussie, cello...
http://www.amazonemmm.be
Volkskunstgroep Reintje Vos De aanleiding van het ontstaan van de groep was de 11 juli-viering van het Davidsfonds van Kemzeke in 1970 toen er een genodigde volksdansgroep verstek liet.
Eigenlijk trad Reintje Vos toen voor de eerste maal op. En het zou niet bij die ene keer blijven. Want er werd onmiddellijk met veel enthousiasme gewerkt aan de opbouw van een echte volkskunstgroep. Al gauw waren er optredens in eigen land: van kermissen, schoolfeesten en dorpsdagen tot de grote volksdansfestivals in Schoten, Edegem, Mechelen,
In 1975 ging de groep voor de eerste maal naar het buitenland, om op te treden in Vaxjö (Zweden). Dit was de aanzet voor een lange reeks internationale uitwisselingen met Bulgaren, Catalanen, Denen, Duitsers, Britten, Filippijnen, Finnen, Slovenen, Italianen, Fransen, Ieren, Slovaken, Zweden, Mexicanen, Oostenrijkers, Portugezen, Canadezen, Zuid-Afrikanen,
In 1982 en 1998 stond Reintje Vos op de Wereldtentoonstelling in respectievelijk Knoxville, Tennessee (Verenigde Staten) en Lissabon (Portugal) om de Belgische driekleur te vertegenwoordigen.
Aan die vele internationale contacten houdt de groep een groeiend bewustzijn van de hoge waarde van onze Vlaamse volkskunst die we via de oude gebruiken en tradities blijven kenbaar maken.Vendelzwaaien is een oude kunstvorm die voorkwam in meerdere Europese landen maar is toch vrij typisch voor Vlaanderen. Het materiaal waarmee wij vendelen is steeds van eigen makkelijk. Ons vendelierskorps bestaat uit de jongens van Reintje Vos, zij repeteren tweewekelijks op zondagvoormiddag.
Een vendelnummer is één van de spectaculairste momenten bij optredens.
http://www.reintjevos.be
| |
|
